نومه‌نور

نسخهٔ تاریخ ‏۱۸ نوامبر ۲۰۱۰، ساعت ۰۲:۱۱ توسط PHoBiA (بحث | مشارکت‌ها) (+منبع)
از دانشنامه والیمار
نومه‌نور
اطلاعات سیاسی
وجه تسمیهسرزمین غرب
نوع حکومتسلطنتی
رهبرپادشاه یا ملکهٔ نومه‌نور
اطلاعات اجتماعی
پایتختآرمنه‌لوس
زبان‌هاکوئنیایی و آدونائیک / بعدا فقط آدونائیک
مکاندر دریای بزرگ، بین سرزمین میانه و آمان
جمعیتانسان
اطلاعات تاریخی
ایجاد شده توسطمهاجران اداین پس از جنگ خشم
تاریخ تاسیس۳۲ د.د
تاریخ نابودی۳۳۱۹ د.د
دوراندوم

نومه‌نور (به زبان انگلیسی: Númenor) یک جزیره از قلمروهای انسان‌ها در دوران دوم بود. نومه‌نور هدیه‌ای از طرف والار به اداین –کسانی که در کنار الف‌ها علیه مورگوت جنگیدند- بود. نومه‌نور دارای تمدن بزرگی بود اما با گذشت زمان، طمع نومه‌نوریان به نامیرا شدن شروع شد. به اصرار سائورون، آر-فارازون سعی کرد که سرزمین‌های نامیرا را تسخیر کند اما نومه‌نور نابود شد و زیر دریا فرو رفت. در این بین یاوران‌الف (مومنان به والار و ایلوواتار) زنده ماندند و با رهبری الندیل به سرزمین میانه رفتند و قلمروهای گاندور و آرنور را پایه گذاری کردند.

جغرافیا

نومه‌نور یک جزیره در دریای بزرگ در سواحل غربی سرزمین میانه بود. در غرب نومه‌نور، سرزمین‌های نامیرا واقع بود که در دوران دوم هنوز بخشی از جهان بود. نومه‌نور بیشتر به سرزمین‌های نامیرا نزدیک بود تا به سرزمین میانه. در یک روز صاف در نومه‌نور افراد تیزبین می‌توانستند شهر آوالون در تول اره‌سئا –جزیره‌ای از سرزمین‌های نامیرا- را مشاهده کنند. جزیره‌ی نومه‌نور به یک ستاره‌ی ۵ گوش شبیه بود، با یک منطقه‌ی مرکزی و ۵ دماغه که در جهات مختلف به سمت دریا پیش میرفت. قسمت مرکزی حدود ۲۵۰ مایل بود درحالی که فاصله از ابتدای یک دماغه تا انتهای دیگری حدود ۴۰۰ مایل می‌شد.

منطقه‌ی مرکزی میتالمار یا سرزمین‌درونی نامیده می‌شد. هر دماغه، یک ناحیه‌ی مجزا محسوب می‌شد. دماغه‌ی شمالی فوروستار ، دماغه‌ی شمال غربی آندوستار، دماغه‌ی جنوب غربی هایرانوستار ، دماغه‌ی جنوب شرقی هایروستار و دماغه‌ی شمال شرقی اوروستار نامیده میشدند.

میتالمار نسبت به دماغه‌ها در منطقه‌ی بلند تری واقع بود و بیشتر یک چمن‌زار بزرگ با تعداد کمی درخت بود. یک جاده به دور کوهستان تا قله‌ی تختِ آن بالا می‌رفت جایی که نومه نوری‌ها برای پرستش ارو جمع می‌شدند. هیچ ساختمانی‌در قله ساخته نشده بود و حرف زدن در آنجا بجز برای دعا کنندگان که با اجازه‌ی شاه سه بار در سال (اول بهار، اواسط تابستان و آخر پاییز) به آنجا میرفتند، ممنوع بود.

منابع

«Númenor». مشارکت‌کنندگانِ دانش‌نامه‌ٔ تخصصی تالکین‌گیت‌وی. بایگانی شده از نسخهٔ اصلی در تاریخ ‏۲۲ شهریور ۱۳۸۸.

خطا در ایجاد بندانگشتی: پرونده وجود ندارد
این نوشتار خُرد است. با گسترش آن به دانشنامهٔ والیمار کمک کنید.