وارث ایسیلدور

از دانشنامه والیمار

وارث ایسیلدور لقب سی و نه پادشاه دون‌اداین بود که به طور مستقیم به ایسیلدور پسر الندیل منتسب می‌شدند؛ از والاندیل پسر وی تا آراگورن اله‌سار که فرمانروایی‌های دون‌اداین در سرزمین میانه را متحد کرد.

ایسیلدور بزرگترین پسر الندیل بود و بدین ترتیب وی و فرزندانش شایسته مقام پادشاه برین و نیز حکمرانی بر دو فرمانروایی آرنور و گاندور بودند. مدت کوتاهی پس از شکست سائورون در پایان دوران دوم، ایسیلدور و سه پسر بزرگش، همگی در فاجعه دشت‌های گلادن کشته شدند.

تنها وارث باقیمانده ایسیلدور که والاندیل نام داشت، در دره ریوندل زندگی می‌کرد و هفت سال بیشتر سن نداشت و قادر نبود مقام پادشاهی را به عهده بگیرد. بنابراین، خواهرزاده ایسیلدور یعنی منلدیل وظیفه اداره فرمانروایی گاندور را عهده دار شد و دو فرمانروایی از یکدیگر جدا شدند. در جنوب، گاندور تحت حکمرانی نوادگان منلدیل نیرومند باقی ماند، اما فرمانروایی شمالی چنین بخت و اقبالی نداشت. این فرمانروایی به سه بخش مجزا تجزیه شد و به تدریج توسط نیروهای سیه همسایه اهریمنی اش یعنی آنگمار به تصرف در آمد. آروه‌دوی که با بیست و سه نسل به عنوان وارث ایسیلدور شناخته می‌شد، آخرین پادشاه فرمانروایی شمال بود، او سعی کرد مقام پادشاهی برین را از آن خود کند، اما موفق به انجام چنین کاری نشد، و آخرین باقیمانده خانواده سلطنتی آرنور از سوی دشمنانش مورد حمله و تاراج قرار گرفت.

حال نسل ایسیلدور در شمال به طور کلی از یادها پاک شد. اگرچه شهرهای سلطنتی آنان از بین رفتند، اما مردمانشان به زندگی ادامه دادند و نسل ایسیلدور در قالب "فرماندهان دون‌اداین" به مدت شانزده نسل ادامه پیدا کرد. آخرین فرمانده که آراگورن دوم نام داشت در دوران نبرد حلقه می‌زیست و با افتخار به شهر میناس تیریت آمده و مقام فاخر پادشاهی برین تمام سرزمین‌های غربی را از آن خود کرد.