هابیت

از دانشنامه والیمار
خطا در ایجاد بندانگشتی: پرونده وجود ندارد
هابیت
قلمروهاشایر، بری‌لند
زبان‌هاهابیتی (همان لهجه محلی وسترون)
قد متوسطبین ۲ تا ۴ فوت (اواخر کمتر از سه فوت)
رنگ پوستاز قهوه‌ای تا سفید
رنگ مومعمولا قهوه‌ای فرفری، به ندرت طلایی، و خاکستری و سفید برای مسن‌تر ها
خصوصیاتفانی، قد و قامت کوتاه، پاهای پر مو
طول عمرمعمولا ۱۰۰ سال
اعضامارکو و بلانکو، سمه‌آگول، باندوبراس توک، بیلبو بگینز، فرودو بگینز

هابیت‌ها از خویشاندان نژادی انسان‌ها هستند. در جایی دیگر تالکین می گوید آن‌ها رسته‌ای جدا از انسان‌هایند. در داستان بنظر می‌رسد که هابیت‌ها و دیگر نژاد‌ها از این خویشاندی آگاه هستند. آن‌ها مردمی کوچکند و بجز زمان جنگ حلقه، در تاریخ نقش مهمی ایفا نکرده‌اند.

ظاهر

قد هابیت‌ها بین ۶۰ تا ۱۲۰ سانتی‌متر است و میانگین قدی آن‌ها ۱۰۷ سانتی‌متر می‌باشد. آن‌ها لباس‌هایی با رنگ روشن به تن می‌کنند و به رنگ‌های سبز و زرد بیشتر علاقه دارند. در روزگار حال (به گفته‌ی تالکین)، آن‌ها اغلب موجوداتی خجالتی هستند، اما شجاع‌اند و توانایی انجام کارهای بزرگ را دارند. آن‌ها در استفاده از قلاب‌سنگ و در پرتاب سنگ مهارت دارند. پاهای هابیت‌ها با موهای فرفری اغلب به‌رنگ قهوه‌ای (همانند موهای سرشان) پوشیده شده، و کف پای آن‌ها پوستی چرم مانند دارد، از این رو هابیت‌ها بندرت کفش به پایشان می کنند. میانگین طول عمر هابیت‌ها ۱۰۰ سال است، با این حال برخی از آن‌ها تا ۱۳۰ سال هم زندگی می‌کنند. سن بلوغ یک هابیت ۳۳ سالگی است، از این رو یک هابیت ۵۰ ساله میان‌سال به شمار می آید.

هابیت‌ها مثل دورف‌ها (که هم‌قد هابیت‌ها می باشند) چهارشانه و درشت نیستند، با این حال محمک و نیرومند هستند. تالکین هابیت‌ها را اینگونه بیان می‌کند:

بر خلاف برخی منتقدان بریتانیایی که آن‌ها را مانند خرگوش‌های پشمالو می پندارند، من هابیت‌ها را با هیکلی شبیه انسان‌ها تصور می‌کنم: شکم چاق، پاهای کوتاه، صورت گرد و طرب انگیز؛ گوش‌ها اندکی نوک تیز مانند الف‌ها؛ موهای کوتاه و فرفری(قهوه‌ای). از قوزک پایشان به پایین با موهای قهوه‌ای فرفری پوشیده شده. لباس‌ها: نیم‌شلواری‌ مخملی؛ نیم‌تنه‌ی قرمز یا زرد؛ ژاکت قهوه‌ای یا سبز؛ دکمه‌های طلایی؛ ردا و باشلق به رنگ سبز تیره.

هابیت‌ها یا هافلینگ‌ها اغلب با پاهایی بزرگ (در مقایسه با هیکلشان) نمایش داده می‌شوند. این موضوع را می‌توان در نقاشی‌های معروف برادران هیلدبرانت، و همینطور در فیلم ارباب حلقه‌ها مشاهده کرد. تالکین صریحا بزرگ بودن پا را بعنوان یک ویژگی برای عموم هابیت‌ها ذکر نکرده، و این را بعنوان خصیصه‌ی خانواده هابیتی پادرشت بیان کرده‌است.

روش زندگی

اکثر هابیت‌ها شیفته‌ی یک زندگی بی‌دردسر برای کشاورزی، خوردن، و گپ زدن هستند، با این حال در هنگام نیاز می توانند شجاعانه از سرزمین‌شان در مقابل تهدیدات خارجی محافظت کنند. آن‌ها دوست دارند روزانه حداقل هفت وعده غذا بخورند-صبحانه، صبحانه‌ی دوم، غذای ساعت یازده، ناهار، چای عصرانه، شام و بعدا بازهم شام. آن‌ها از خوردن غذاهای ساده لذت می‌برند مانند-نان، گوشت، سیب‌زمینی، چای و پنیر-و یک اشتیاق ویژه برای خوردن قارچ دارند. آن‌ها عاشق نوشیدن آبجو، مخصوصا در میهمانخانه‌ها هستند. هابیت‌ها نوعی باستانی از تنباکو بنام «پایپ وید» مصرف می‌کنند، و آن‌ها بودند که هنر دود کردن پایپ وید را اختراع کردند و پس از آن این کار در تمام سرزمین میانه رواج یافت.

هابیت‌های شایر طبق یکی از رسومشان، هنگام جشن تولد، بجای اینکه هدیه بگیرند، به دیگران هدیه می‌دادند، با این‌حال این رسم در دیگر فرهنگ‌های هابیتی رایج نبود. آن‌ها از کلمه‌ی ماتوم برای وسایل کهنه و بدردنخور، که همواره بارها و بارها بعنوان هدیه به دیگران می‌دادند، استفاده می کردند.

برخی از هابیت‌ها در «نقب‌های هابیتی»، خانه‌های زیرزمینی سنتی‌شان در تپه‌ها، زندگی می‌کردند. درها و پنجره‌های گرد، همانند دیگر معماری‌های هابیتی مشهور هستند.

هابیت‌ها یک تقویم مجزا داشتند: هرسال از یک روز شنبه آغاز می‌گشت و به یک جمعه ختم می‌شد، با دوازده ماه که هرکدام از سی روز تشکیل می‌شدند. چند روز از سال جز‌ء هیچ‌کدام از ماه‌ها حساب نمی‌شدند - یول ۱ و ۲ (شامگاه سال نو و روز سال نو) و سه روز دیگر در میانه‌ی تابستان.

تاریخچه

سرچشمه‌ی هابیت‌ها در دره‌ی آندوین بین سیاه‌بیشه و کوهستان مه‌آلود است. آن‌ها طی سالیان دراز شجره‌نامه‌ی خود را از دست داده‌اند و نمی دانند که چگونه به «مردمان بزرگ» مربوط می‌شدند. آن‌ها سه دسته‌ی جدا بودند، با ویژگی‌های فیزیکی و خلق و خوی متفاوت: هارفوت‌ها، استورها، و فالوهاید‌ها. آن‌ها در دره‌ی آندوین، نزدیک مردم ائوتئود، اجداد روهیریم، زندگی می کرده‌اند و همین موضوع باعث بوجود آمدن ارتباطاتی بین آن دو شده است. به همین دلیلی بسیاری از کلمات و نام‌های کهن هابیتی از زبان روهیریک گرفته شده است.

هارفوت‌ها که پرتعدادترین نژاد بودند، بیشترین شباهت را به هابیت‌های امروزی داشته‌اند. آن‌ها در پایین‌ترین شیب‌های کوهستان مه‌آلود، در نقب‌ها، یا سیمال‌ها زندگی می‌کردند. استور‌ها که بعد از هارفوت‌ها پرجمعیت‌ترین بودند، قدی کوتاه‌تر داشتند و چهارشانه‌تر بودند. آن‌ها به آب، قایق‌سواری و شنا علاقه داشتند. استورها در سرزمین‌های باتلاقی دشت گلادن زندگی می کردند، جایی که رودخانه گلادن به آندوین می‌پیوست (شباهت‌هایی بین آن‌ها و هابیت‌های باک‌لند و ماریش در شایر وجود دارد، از این رو احتمال می‌رود این هابیت‌ها از نسل استور‌ها بوده‌اند). ده‌آگول و سمه‌آگول از همین نژاد بودند. فالوهاید‌ها، کم‌تعدادترین نژاد، مردمانی ماجراجو بودند که در جنگل‌های پایین کوهستان مه‌آلود می‌زیسته‌اند و از دیگر هابیت‌ها بلندتر و زیباتر بوده‌اند (تمام این ویژگی‌ها در روزگار اخیر، در هابیت‌ها کمتر دیده می‌شد، و گفته شده که خانواده‌های ثروتمند و غیر‌عادی که دیگران را رهبری می‌کردند، مانند توک‌ها و برندی‌باک‌ها، از نژاد فالوهاید بوده‌اند). سه تن از چهار هابیت با اصل و نصب در داستان ارباب حلقه‌ها (فرودو، مری و پی‌پین)، مطمئنا خون فالوهایدی در رگ‌هایشان دارند که از جد مشهورشان، توک پیر به آن‌ها رسیده است.

حدود سال ۱۰۵۰ دوران سوم آن‌ها عبور از کوهستان مه‌آلود که کاری دشوار بود را، در دستور کار خود قرار دادند. علت این تصمیم دقیقا مشخص نیست، اما احتمال می‌رود آن‌ها برای گریختن از سائورون که در سبزبیشه قدرت می‌گرفت، دست به این کار زده‌اند. هابیت‌ها در مهاجرت به غرب راه‌های مختلفی را انتخاب کردند، اما زمانی که آن‌ها در بری‌لند، دونلند و سرزمین‌های اطراف، در کنار هم سکنی گزیدند، نژادهای گوناگون هابیتی کم‌کم محو شدند.

در سال ۱۶۰۱ د.س. (سال ۱ در تقویم شایر)، دو برادر فالوهاید بنام مارکو و بلانکو از شاه آرنور اجازه گرفتند تا از رودخانه برندی‌واین عبور کرده و در سرزمین‌های آن سوی رودخانه مستقر شوند. بسیاری از هابیت‌ها با آن‌ها همراه شدند و اکثر سرزمین‌هایی که در دوران سوم در آن‌ها زندگی می‌کردند، متروک شد. تنها بری و چند روستای دیگر در آن اطراف تا آخر دوران سوم باقی ماند. آن‌ها سرزمین جدیدی که در ساحل غربی رودخانه برندی‌واین یافته بودند را شایر نامیدند.

در واقع هابیت‌های شایر متحدانی غیر ضروری برای آخرین شاهان آرنور بودند، هابیت‌ها تنها پادشاهی آن‌ها را پذیرفته بودند، پیک‌های آنان را سرعت می بخشیدند، و پل‌ها و جاده‌ها را تعمیر می کردند. هنگام آخرین جنگ علیه آنگمار در نبرد فورنوست، هابیت‌ها ادعا می‌کنند گروهی کماندار برای کمک به نبرد فرستاده‌اند، اما این موضوع در هیچ جای دیگری درج نشده است. بعد از نبرد پادشاهی آرنور سرنگون شد و هابیت‌ها در غیاب شاه، و هابیت‌های شایر از میان سردسته‌های خودشان یک تاین انتخاب کردند تا رهبری‌شان را برعهده بگیرد.

اولین تاین شایر، بوکا اهل ماریش بود، کسی که خانواده باک پیر را پایه گذاری کرد. هرچند خانواده باک پیر بعدها از رودخانه برندی‌واین گذشتند تا سرزمین مخصوص خودشان را بوجود آوردند و نام خود را به «برندی‌باک» تغییر دادند. رئیس خانواده‌شان هم به ارباب باک‌لند معروف شد. با جدایی خانواده باک پیر/برندی‌باک، یک خانواده جدید برای برگزیدن تاین از سردسته‌هایش انتخاب شد: خانواده توک (پی‌پین توک پسر تاین شایر بود و بعدا به مقام توک می‌رسید). تاین در ریاست شورا و بسیج شایر قرار داشت، اما هابیت‌های شایر کاملا در صلح بودند و بی‌حادثه بودن این سرزمین مقام تاین را بیشتر به یک مقام تشریفاتی تبدیل کرده بود.

تعداد هابیت‌ها رو به کم شدن بود، و قدشان هم بعد از دوران چهارم رفته رفته کوتاه‌تر شده شد.

ریشه‌یابی نام‌ها

هابیت‌ها با توجه به قد و قامت کوتاهشان هافلینگ (نصفه) هم نامیده می‌شدند. هرچند این نام برای آن‌ها اهانت‌آمیز بود، زیرا از دید خودشان آن‌ها نصف چیزی نبودند، و مسلما از این اسم برای خودشان استفاده نمی‌کردند.

در زبان سینداری معادل نام هابیت، کلمه پریان است به معنای هافلینگ.

کلمه هابیت از عبارت هول-بیتلا در انگلیسی قدیمی، به معنی «ساکن نقب» گرفته شده است، و در زبان روهیریک هم از همین نام برای این موجودات استفاده می‌شود.

منابع