ماگلور

از دانشنامه والیمار
خطا در ایجاد بندانگشتی: پرونده وجود ندارد
ماگلور
نولدو
زندگی‌نامه
نام کوئنیایی(ن‌پ) کانافینوه ، (ن‌م) ماکالائوره
عناوینارباب شکاف ماگلور ، پادشاه والامقام نولدور (به طور مختصر)
تاریخ و محل تولدسال‌های درختان
قلمروشکاف ماگلور
مرگمجهول ، شاید زنده است
اطلاعات شخصی
جنسیتمرد
والدینفئانور و ناردانل
همسرنامشخص ، شاید ازدواج نکرده است
رنگ موتیره

ماگلور (به زبان انگلیسی: Maglor) دومین پسر از پسران فئانور می باشد و در میان دیگر پسران بیشترین شباهت را به روح مهربان و نجیب مادرش ناردانل دارد. او به خاطر قدرت شاعری و آوازخوانی اش شهرت بسیاری داشت، اما در تیریون سوگند فئانور را خورد و در بدبختی ها و بدیمنی های آن شریک شد.

تاریخچه

خطا در ایجاد بندانگشتی: پرونده وجود ندارد

ماگلور پدرش فئانور را در تبعید دنبال کرد و او را در دستان بالروگ‌ها بی جان یافت. همراه با دیگر برادرانش، در شرق بلریاند و بین گلیون کوچک و گلیون بزرگتر ، که دو رودی بودند که از رودخانه بزرگ گلیون نشأت می گرفتند، زندگی می کرد. آن منطقه – که به عنوان شکاف ماگلور شناخته می شد – خالی از هرگونه تپه یا کوهستان بود، بنابراین محلی بود که دقیقاً در مرزهای بلریاند قرار داشت و بیشترین حمله ها از شمال از آنجا صورت می گرفت.

ماگلور از این شکاف به مدت بیش از چهارصد و پنجاه سال محافظت می کرد تا اینکه نهایتاً در نبرد داگور براگولاخ از بین رفت. گلارونگ ارباب اژدهایان به سرزمین های ماگلور حمله ور شد و آنجا را با خاک یکسان نمود، بنابراین ماگلور مجبور به عقب نشینی شد و به سمت استحکامات برادرش مادروس در تپه هیم‌رینگ در غرب متواری شد. شانزده سال بعد، او همراه با مادروس در نبرد بزرگ شرکت کرد تا انتقام الف‌ها را از مورگوت بگیرند. اما با خیانت اولدور ملعون یکی از بزرگترین شکست های الف‌ها شکل گرفت. ماگلور با دست های خودش اولدور را به درک واصل کرد، اما جنگ پایان یافته بود و آنها شکست خورده بودند؛ نبردی که از آن پس نیرنائت آرنوئدیاد یا "نبرد اشکهای بی شمار" نام گرفت.

تمام شش (یا هفت) پسر باقیمانده فئانور از نبرد نیرنائت نجات یافتند (به روایتی آمراس در لوسگار از بین رفت). در سالهای بعد از نبرد، یکی از سه سیلماریل از تاج مورگوت جدا گشته و سرانجام توسط دیور الوخیل به دوریات آورده شد. دیور جواهر را به برادران که مدعی آن بودند تسلیم نکرد و آنان نیز به فرمانروایی باستانی تینگول حمله بردند. کله‌گورم ، کارانتیر و کوروفین همگی به دست دیور کشته شدند و اکنون تنها سه تن از برادران باقی مانده بودند: ماگلور، مادروس که بزرگترین آنها بود و آمرود که جوانترین آنها بود. بعد از سپری شدن چندین سال، این سه تن اطلاع یافتند که سیلماریل هم اکنون توسط الوینگ در کوه‌های سیریون نگهداری می شود، هر چند آنها برای مدتی جلوی خود را گرفتند اما تأثیر سوگندی که خورده بودند بر آنها غلبه کرد و آنان را به دنبال جواهر روان ساخت. و اینگونه بود که آنها برای بار سوم به یاران الفی خویش حمله بردند و در آخر الوینگ همراه با سیلماریل فرار کرد و از طریق دریا خود را به همسرش ائارندیل رساند و با یکدیگر به سمت غرب بادبان کشیدند. این سفر در نهایت منجر به نابودی مورگوت گشت.

پس از شکست مورگوت به دست والار، دو سیلماریل باقیمانده از تاج مورگوت جدا شد. در آن زمان، مادروس و ماگلور تنها پسران باقیمانده فئانور بودند و بسیار نزدیک بود که ماگلور از سوگندی که خورده بود بازگردد. اما از روی خستگی و درماندگی، با برادرش همراه شد تا دو جواهر را به سرقت ببرند. اما روح ناپاک آنان باعث شد که جوهرات دست آنها را به شدت بسوزاند زیرا تنها افرادی با نیت و فطرت های پاک می توانستند سیلماریل‌ها را به دست بگیرند. مادروس از شدت درد و سوزش خود را همراه با یکی از دو جواهر به اعماق سوزان زمین انداخت و ماگلور که آخرین فرد باقیمانده از پسران فئانور بود، آخرین سیلماریل را نیز به دریا افکند. افسانه ها می گویند که او هنوز در سواحل جهان سرگردان است و پیوسته مرثیه ی یأس و پشیمانی می خواند.

وجه تسمیه

نام پدری او کانافینوه (Canafinwë) است که در زبان کوئنیایی به معنای "صوت توانای فینوه" است. (از cáno به معنای "فرمانده" و finwë که نام پدر بزرگش است). نام مادری او ماکالائوره (Makalaurë) است به معنای "شکافنده طلایی" . از افسانه ها چنین بر می آید که این نام شاید به خاطر مهارت بالای ماگلور در نواختن چنگ و نیز صدای او که به مانند طلا بوده است.


شجره نامه

 
 
ماهتان
 
مریل‌ سرینده
 
 
 
فینوه
 
 
 
ایندیس
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ناردانل
 
 
 
فئانور
 
 
 
 
 
 
فیندیس
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
مادروس
 
 
 
 
 
 
 
فین‌گولفین
 
 
 
 
 
 
ماگلور
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
کله‌گورم
 
 
 
 
 
 
 
ایریمه
 
 
 
 
 
 
کارانتیر
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
کوروفین
 
 
 
 
 
 
 
فینارفین
 
 
 
 
 
 
آمرود
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
آمراس
 
کله‌بریمبور
 


منابع

«Maglor». مشارکت‌کنندگانِ دانش‌نامه‌ٔ تخصصی تالکین‌گیت‌وی. بایگانی شده از نسخهٔ اصلی در تاریخ 23 آگوست 2010.